Geschiedenis

Het begin

De geschiedenis van Homogroep Wageningen (nu SHOUT Wageningen) neemt zijn aanvang eind jaren zestig. Een roerige tijd, de provo-tijd. Dat hoeft op zich niets te maken hebben met homoseksualiteit, als wel met het veranderen van de algemene mentaliteit. De jaren zestig vormen een startsein voor veel ontwikkelingen. Het is een tijd dat het begint te rommelen in studentenkringen. De eerste Studentenvakbond wordt opgericht, studenten beginnen voor hun rechten op te komen. Bovendien komen er studies als sociologie en politicologie: er worden mensen opgeleid die erg maatschappij-kritisch zijn.

In diezelfde tijd worden in verschillende steden werkgroepen opgericht, die tot doel hebben homoseksualiteit naar buiten te brengen. Het initiatief gaat uit van het COC, al staan vele werkgroepen hier verder geheel los van. Die werkgroepen zijn bedoeld voor studenten: Studentenwerkgroepen Homoseksualiteit. Wageningen is eigenlijk te klein voor zo’n werkgroep en heeft andere studies dan Amsterdam, Utrecht en Nijmegen. Er worden ‘andere’ mensen opgeleid.

Toch blijken er een aantal mensen rond te lopen met ideeën voor een Wageningse werkgroep. Na contact met de studentenpredikant van de, dan nog, Landbouw Hogeschool Wageningen, wordt een oproep geplaatst in het Wagenings Hogeschool Blad. Dit is het begin van een reeks huiskamerbijeenkomsten: de eigenlijke bron van de Homogroep Wageningen zoals die nu is. Er worden regelmatig avonden gehouden, ook op jongerenvereniging Unitas, het Wijkhuis en Jokari. Voor sommigen is gebleken dat het weinig nut heeft om ‘in de kast’ te blijven zitten: de Homogroep moet naar buiten treden!

De jaren tachtig

Ondanks het eerste enthousiasme blijkt de Homogroep gevoelig te zijn voor het verloop onder de studenten. Gedurende de zeventiger jaren liggen de activiteiten meerdere malen volledig ‘op z’n gat’. Op een gegeven moment zijn er echter weer avonden in Troika, het Troost Integratie Kafee, waar hetero’s kunnen integreren met homo’s (maar dat al snel aan z’n eigen succes ten onder gaat). Eenmaal blijft alleen het postbusnummer over (postbus 89). De postbus wordt nog leeggehaald, maar daar is dan alles ook mee gezegd.

Begin jaren tachtig wil het COC-Arnhem weten wat er gaande is aan homoactiviteiten in de provincie. Zo komt ze ook in Wageningen terecht. Een aantal mensen reageert op de oproep van het COC en er wordt een avond georganiseerd. Diezelfde avond nog wordt besloten om met de aanwezige mensen iets te ondernemen, om avonden te organiseren voor homoseksuelen in Wageningen. Ook besluit deze groep mensen dat de Homogroep Wageningen geen deel zal gaan uitmaken van het COC. Die keus blijkt achteraf erg principieel te zijn geweest: het COC had niets te bieden dan een dwingende structuur, die enkel verlammend zou gaan werken.

De hernieuwde Homogroep komt op in een sfeer van krakers- en vrouwenbeweging, van wapenwedloop en crises rond een groeiend aantal werklozen. Daarbij is Wageningen als studentenstad ‘vrij links’. Die omstandigheden geven de Homogroep Wageningen een aparte, eigen kleur.

De Homogroep groeit steeds meer. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig verhuist de groep van locatie naar locatie: Troost, Zeezicht, Unitas… Er bestaat al een hele tijd behoefte aan een eigen pand, een eigen vaste plek. Niet alleen voor caféavonden is een eigen plek gewenst. Ook was er gebrek aan een plaats om te vergaderen, een archief aan te leggen en constant bereikbaar te zijn. Een jaar lang was alles zo’n beetje gevestigd in een flatje op Pomona. Het secretariaat, het antwoordapparaat en alle vergaderingen werden er gehouden. Het heet er nu nog Homona. Er belden zelfs mannen die dachten dat er een escortservice zat!

‘T is ’n wilde wereld…

De behoefte aan een eigen plek komt vooral voort uit de behoefte aan onafhankelijkheid, behoefte aan een basis, het niet steeds willen wachten of er een ruimte beschikbaar is, of dingen wel kunnen of mogen. Het belang van het bezitten van een eigen ruimte wordt door iedereen onderkend. Het beschikken over een eigen pand zorgt voor stabiliteit en continuïteit en wordt gezien als vorm van erkenning, een identiteitsplek. Aan deze wens lijkt te worden voldaan met De Wilde Wereld, een voormalige meisjesschool.

Naast andere groepen wil ook de Homogroep hier een plaats in krijgen. De huur die daarvoor betaald dient te worden, veronderstelt echter een subsidie van de gemeente. Daarvoor is het nodig dat de Homogroep Wageningen een officiële vereniging wordt, mèt statuten. Een groepje mensen gaat ermee aan de slag. De Homogroep wordt officieel in 1985, de subsidie komt rond, en de Homogroep heeft tenslotte een eigen stek.

De structuur van de Homogroep heeft intussen steeds vastere vormen aangenomen. Er hebben zich veel groepjes gevormd, die elk hun eigen taken hebben. Het duurt nu wel langer voor nieuwe plannen daadwerkelijk uitgevoerd kunnen worden, maar de structuur heeft zo wel gezorgd voor een betere organisatie van de activiteiten. Er kan meer en beter worden voorbereid en plannen die vroeger in de ijskast bleven liggen omdat ze een enorme organisatie vergden, worden nu ten uitvoer gebracht.

De jaren 2000 +

De Homogroep Wageningen gaat met de tijd mee en krijgt een website. Eerst op de Digitale Stad Wageningen en vanaf 2002 is er een eigen domeinnaam op internet: www.homogroep.nl.

De Wilde Wereld wordt gerenoveerd en krijgt een nieuwe bar in de hoek van de zaal en een nieuwe tribune dankzij de komst van het Hemeltje naar de Wilde Wereld. Na enkele jaren wordt het Hemeltje wegbezuinigd door de WUR maar de tribune bleef.

In 2006 houdt het Roze Bericht op te bestaan als tijdschrift. Er worden nog wel berichten op internet geplaatst en er werd een Hyves voor de groep Gay Arnhem Nijmegen opgericht. In deze periode komt de Homogroep in zwaar weer. Er zijn weinig opvallende initiatieven binnen de Homogroep en kennelijk is er weinig aantrekkingskracht voor nieuwe leden. De opkomst van het internet en datingsites leidt tot minder persoonlijke contacten via de Homogroep. De maandelijkse disco werd wel voortgezet, maar de Creagroep wordt samengevoegd met de cafégroep.

Deze periode leidt tot vorming van een homojongerengroep buiten de Homogroep om. Dit komt mede dankzij de Don’t Tell Mum-feesten op Unitas. De groep heeft echter nog geen vaste vorm. In 2009 treedt deze jongerengroep toe bij Homogroep Wageningen onder de naam SHOUT. Er wordt wellicht wel het grootste bestuur sinds de oprichting gevormd. Zij zorgen naast de welbekende feesten voor een groot aantal nieuwe activiteiten zoals barbecue, poolen, wandelen, voetballen. Steeds meer mensen voelen zich weer aangetrokken tot de vereniging en bezoekersaantallen stijgen. De groep vrijwilligers groeit snel.

In 2010 wordt dit succes voortgezet. Er wordt een tweede kantoorruimte in gebruik genomen met behulp van een subsidie van ‘Make A Difference’. In oktober wordt een benefietfeest georganiseerd voor Regina in Hongarije. Daarnaast worden de activiteiten op internet uitgebreid met Hyves en Facebook. Ook krijgt de SHOUT-site steeds meer vorm. Verder wordt dit jaar de ANBI-status toegewezen, waardoor mensen belastingvrij kunnen doneren.

Eind 2010 vindt er een belangrijke gebeurtenis plaats in de geschiedenis. Er wordt besloten om Homogroep Wageningen en SHOUT verder te laten gaan als SHOUT Wageningen. Hiermee wordt een groot en belangrijk hoofdstuk Homogroep Wageningen afgesloten en een frisse start gemaakt onder de naam SHOUT Wageningen.